მიუხედავად იმისა, რომ პატიება განკურნებაა, ის მაინც მტკივნეული პროცესია…
აი, მაგალითად, როდესაც ექიმი გვინიშნავს მკურნალობის კურსს, რასაკვირველია, სასიკეთო შედეგს ემსახურება ეს ყველაფერი, მაგრამ პროცესი შეიძლება მძიმე და მტკივნეულიც კი იყოს.
„ეს არ ჭამო, ის არ გააკეთო, ეს გააკეთე, ის ჭამე, ის დალიე, ის არ დალიო… ბლა, ბლა, ბლა…“ მაგრამ ის ტკივილი, რომელსაც პატიების პროცესში გავდივართ, არც კი არის შესადარებელი იმ ტკივილთან, რომელსაც სულ რაღაც მცირე ხანში უპატიებლობა წარმოშობს ხოლმე ჩვენს გულში, ზუსტად ისევე, როგორც ფიზიკური მკურნალობის უგულებელყოფა წარმოშობს ჩვენს ორგანიზმში ტკივილს… ალბათ, ღმერთი უწყოდა, აბა, რანაირი ღმერთია, თუკი არ უწყოდა, რომ ჩვენ, არასრულყოფილი და ცოდვასთან „მოთამაშე“ ადამიანები, საკუთარი სურვილით არასოდეს არაფერს ვაპატიებდით ზუსტად ჩვენისთანა არასრულყოფილ ადამიანებს ჩვენდამი დაშვებულ იმ შეცდომას, ანდა განზრახულ ცუდ ქმედებას, რომელიც ჩვენ უკვე მრავალჯერ გვაქვს ჩადენილი სხვისადმი და ღმერთმა დიდხანს გვაცოცხლოს, კიდევ ბევრჯერ ჩავიდენთ. ამიტომაც გონებაგამჭრიახმა ღმერთმა არ დაგვიტოვა ბევრი თავისუფლება და ფიქრის საშუალება ამ სფეროში.
სწორედ ამიტომ ქადაგებდა ნაზარეველი იესო, განკაცებული ღმერთი მიწაზე ყოფნისას ასე ხშირად და თავდაუზოგავად პატიების აუცილებლობაზე, და იმდენად თავდაუზოგავად აკეთებდა ამას, რომ ჯვარზე ყოფნისას… ჰმ, ისე მარტივად იწერება, ჯვარზე ყოფნისასო, თითქოს „მაგარ“ ადგილზე იყო, თითქოს ტკივილი არ განუცდია, მაგრამ არა, იქ იყო ტკივილი და სიმწარე მისთვის და სწორედ აი, ამ მტკივნეულ და მწარე ჯვარზე ყოფნისას, მან პრაქტიკულად დაგვანახვა, თუ როგორ უნდა გავაკეთოთ ის, რაზეც აქამდე მხოლოდ ეკალივით მწარე და ყურისთვის მძიმე ქადაგება თუ შემოგვთავაზებდა ხოლმე ‒ ვაპატიოთ მტრებსაც კი…
„ხოლო თუ თქვენ არ მიუტევებთ ადამიანებს თავიანთ შეცოდებებს, არც თქვენი მამა არ მოგიტევებთ თქვენს შეცოდებებს.“
