გამოსვლის წიგნის მე-17 თავი გვიამბობს ისრაელსა და ყამალეკს შორის ბრძოლაზე. ვკითხულობთ, რომ მოსეს განსაკუთრებული დავალება აქვს მიღებული უფლისგან: ის უნდა დადგეს ბორცვის თხემზე, დაიჭიროს უფლის კვერთხი და ორივე ხელით აღაპყროს ზეცისკენ (გამოსვლა 17:9). ის, რა თქმა უნდა, ემორჩილება ღმერთის ბრძანებას და მისი მითითების მიხედვით მოქმედებს. სანამ მოსეს ხელები ზეცისკენ იყო აპყრობილი, ისრაელი იმარჯვებდა, ხოლო როდესაც ხელებს დაუშვებდა, ყამალეკი სძლევდა მათ. (გამოსვლა 17:11). მოსე ასე უნდა მდგარიყო დღის ბოლომდე და თუ სურდა, ისრაელს საბოლოოდ დაემარცხებინა მტერი, კვერთხი ცისკენ უნდა ჰქონოდა აპყრობილი, მაგრამ დროთა განმავლობაში მოსე დაიღალა და ხელები დაუმძიმდა, რის გამოც აიღეს ლოდი, ქვეშ დაუდეს და დაჯდა მასზე. მისმა ძმამ – აარონმა და დამხმარემ – ხურმა კი ხელები დაუჭირეს, ერთმა ერთი მხრიდან, მეორემ მეორე მხრიდან და დაწერილია: „მზის ჩასვლამდე მტკიცე იყო მისი (მოსეს) ხელები.“ (გამოსვლა 17:12), ისრაელმა გამარჯვება მოიპოვა!
რას გვასწავლის ეს ისტორია?
მაშინ, როდესაც მოსემ უფლისგან ეს დავალება მიიღო, ნუთუ არ შეეძლო ეთქვა: უფალო, თუ გსურს, რომ გავიმარჯვოთ, რა საჭიროა ეს ქმედება ჩემი მხრიდან, განა არ შეგიძლია, ერთი ხელის მოსმით გაანადგურო ყამალეკი და გამარჯვება გვაჩუქო?! ვფიქრობ, უფალს ეს მარტივად შეეძლო, მაგრამ მოსე ირჩევს მორჩილებას, ის ენდობა უფლის სიბრძნეს და სტრატეგიას. ერთი შეხედვით, შეიძლება ვერც ხვდებოდა, როგორ გაამარჯვებინებდა ისრაელს მის მიერ ზეცისკენ აპყრობილი კვერთხი, მაგრამ ვინაიდან ეს უფალმა უბრძანა, ის ასეც მოიქცა.
საინტერესოა ის ფაქტიც, რომ ისრაელი იმარჯვებდა მაშინ, როდესაც მოსეს ხელები ზეცისკენ იყო აპყრობილი, და ყამალეკი სძლევდა მაშინ, თუ იგი ხელებს დაუშვებდა, ანუ ისრაელი მაშინ იმარჯვებდა, როდესაც მოსე უფლის მითითებისამებრ იქცეოდა. კიდევ უფრო დეტალურად რომ განვმარტოთ, უფლის ზებუნებრივი ძალა სულიერ, უხილავ სამყაროში გამოთავისუფლდებოდა ისრაელის სასარგებლოდ მაშინ, როდესაც მოსე ფიზიკურ სამყაროში მისი ბრძანებისამებრ იქცეოდა. ნებისმიერ სულიერ ბრძოლში გამარჯვების და აღთქმულის დამკვიდრების გზა უფლის სიტყვის მორჩილებაზე გადის!
მეორე მნიშვნელოვანი მონაკვეთი არის ის, რომ მოსეს ამ პოზიციაში დგომა მთელი დღით – მზის ჩასვლამდე – დაევალა, თუმცა ტექსტიდანვე ვხედავთ, რომ თანდათან ხელები დაუმძიმდა და მალე ვეღარ შეძლებდა დავალების შესრულებას. აქ ჩნდებიან მისი დამხმარენი, მისი მეგობრები, იჭერენ მის ორივე ხელს და ეხმარებიან თავიანთ ლიდერს უფლის მორჩილების შენარჩუნებაში! მოსეს ერთგული ადამიანები რომ არ ჰყოლოდა გვერდში, რომელნიც მზად იყვნენ – მას დახმარებოდნენ, ისრაელი დამარცხდებოდა…
ისტორიის ამგვარი დასასრული ცხადყოფს, რომ ადამიანებს ერთმანეთი გვჭირდება და ადამიანები ერთმანეთს ვჭირდებით; რომ ერთმანეთის ტკივილზე, გასაჭირზე თვალი არ უნდა დავხუჭოთ, არამედ მზად უნდა ვიყოთ, რომ სისუსტის და უძლურების ჟამს მოყვასს მყარად დგომაში დავეხმაროთ; გავხდეთ ერთმანეთის ხელების დამჭერნი; მხოლოდ საკუთარი თავისთვის ნუ ვიბრძოლებთ, არამედ გვქონდეს მზადყოფნა – მონაწილეობა მივიღოთ წმინდათა საჭიროებაში. (რომაელთა 12:13).
