განგაშის ზარი, ჩალაგებული ჩემოდნები და მიტოვებული ბინები, გამოსამშვიდობებლად მომზადებულ თვალებში ჩამდგარი ცრემლები, ბოლო ჩახუტება და მზერით ნათქვამი „დამიბრუნდი“. ტყვიის სუნით გაჟღენთილი ჰაერი, ბავშვებიანად დახვრეტილი ოჯახები, ახალშობილებით სავსე თავშესაფრები, სიკვდილის შიში ბავშვების თვალებში…
აგრესია და ძალაუფლებისადმი უსაზღვრო სიყვარული, დამპყრობლობა, ამპარტავნობა და შეუბრალებლობა… და ყველაზე მტკივნეული – ამ ყველაფერს შეწირული მშვიდობიანი მოსახლეობა.
მახსოვს საკუთარი თვალით ნანახი 2008 წლის 8 აგვისტო, საკუთარ თავზე გადავლილი ომი და მისი შედეგები. ამ მტკივნეულ მოგონებას შეემატა უკრაინის 25 თებერვლის სისხლიანი კადრები.
საკუთარი, ძლივს მოშუშებული ტკივილისგან ვერ ვარჩევ უკრაინის განსაცდელს. თვალებს ვხუჭავ და ვხედავ ცეცხლისფრად განათებულ ცას, სამხედრო კოლონებს, იარაღასხმულ ქალებს და ფეხებმოწყვეტილ ადამიანს. სიტყვებით ვერ გადმოიცემა ის სიმამაცე, რაც ტანკის შესაჩერებლად საკუთარი თავის გაწირვა და ხიდის აფეთქებაა. გადარჩენისთვის ბრძოლის ამდენად შემზარავი და, ამავდროულად, გასაოცარი სიმამაცის კადრები ჯერ არ მინახავს. ვუყურებ, ვიღიმი და ვტირი.
ეს ომი მაგონებს დავითისა და გოლიათის შებრძოლებას. თვალუწვდენელი სიგრძის კოლონა გამოვიდა უკრაინის წინააღმდეგ, გოლიათის სიმაღლე კი ექვსი წყრთა იყო. ათასობით ტყვიაა მიმართული უკრაინისკენ, გოლიათის შუბის წვერი კი ექვსას შეკელს იწონიდა, მაგრამ სძლია დავითმა მას. როგორ და რით? შურდულითა და ქვით. ყველაზე მნიშვნელოვანი კი ამ ამბავში ისაა, რომ დავითის გამარჯვება მტკიცე რწმენის შედეგი იყო. მახვილითა და შუბით არ უხსნია ღმერთს ისრაელიანი ერი ფილისტიმელებისგან, არამედ უფლის ნება იყო ეს, დავითს კი სწამდა მისი.
მჯერა, გოლიათს ღმერთის ძლიერი ხელი შეაჩერებს.
თუ ღმერთი ჩვენკენ არის, ვინ გამოვა ჩვენ წინააღმდეგ?
ქალაქის ასაღებად მისული სამხედრო ძალები მშვიდობიანმა მოსახლეობამ შიშველი ხელებით გააბრუნა უკან. ქვეყნის მთავარსარდალი გადაწყვეტილების მიღებისას შვილების სურათს უყურებს… და არსად გარბის.
ტყვიების ქარიშხლის ქვეშ ახალშობილების დაბადება ღრუბლიან ცაზე ცისარტყელას გამოჩენას ჰგავს.
ახლა უკრაინაში ტკივილი და შიმშილია, მაგრამ სიხარულის მომგვრელად ჟღერს ის ფაქტი, რომ ქართველი მებრძოლი მშიერ ხალხს პურს ურიგებს.
გლოვის ველზე გამვლელნი წყაროს აღმოაჩენენ და კურთხევით დაფარავს მათ ადრეული წვიმები შემოდგომისა.
არავინ იცის მშვიდობის ფასი ისე, როგორც ომგამოვლილმა ადამიანმა. სრული სიცხადით შევიგრძნობ ერთხელ უკვე განცდილი ომის აუტანელ სიმძაფრეს და მერამდენე ღამეა, მეც უკრაინასთან ერთად მღვიძავს, გულითა და გონებით მათთან ვარ.
მაშინ, როდესაც სროლის ხმისგან გაღვიძებული ბავშვი იაზრებს ომის მნიშვნელობას და არ უნდა, რომ მოკვდეს, გაზაფხული მართლაც ჯერ მხოლოდ კალენდარზეა მოსული.
ყველამ ერთად ვილოცოთ და ღმერთს ვთხოვოთ, რომ მალე მთელ მსოფლიოში ვიხილოთ ნანატრი გაზაფხული, მშვიდობიანი ცა და იმედიანი თვალები!
მოგვმადლე შველა მტრებთან ბრძოლაში, რადგან ამაოა ხსნა ადამიანისგან.
დიდება ღმერთს!
მშვიდობა უკრაინას!
