შენს გზაზე მივდიოდი, ღმერთო, შენი სიტყვები „მეჭირა“, შენი მადლი მაძლევდა ყველაფრის უნარს, მაგრამ რატომღაც, მაინც ხშირად ვეცემოდი სწორედ იქ, სადაც გზად არავითარი დაბრკოლება არ იყო თითქოს, სადაც ლოდი კი არა, კენჭიც არ ეგდო…
რატომღაც ხშირად ვსვამდი სხვა წყაროდან, გტოვებდი შენ, ცოცხალი წყლის წყაროს და მივაშურებდი ხოლმე დაბზარულ ჭებს, წყალს რომ იკავებენ, ვსვამდი და კიდევ უფრო მეტად მწყურდებოდა…
რატომღაც ხშირად ვარღვევდი ჯებირებს, ვერ ვეგუებოდი საზღვრებს და გადავდიოდი ზღვარს… აღარ მაინტერესებდა დაწესებული სამანები… რადგან ხშირად ასე მესმოდა თავისუფლება…
ჩემი მეამბოხე და მოუსვენარი სული არ ისვენებდა, ვერ ეტეოდა ჩარჩოებში და მუდამ აკრძალული ხის ნაყოფი სურდა, ეგემა… რომელსაც შენ ტაბუ დაადე და თქვი, არ მეჭამა… ვეღარ ვამჩნევდი ირგვლივ სხვა ხეებს, სხვა ნაყოფთა მშვენიერებას და მაინცდამაინც იმ ხის ნაყოფი მსურდა და მისკენ მივილტვოდი…
რატომღაც ხშირად გეურჩებოდი და მერე ვიმალებოდი, როცა მეძახდი ახლოს მოსული… თუმცა იცოდი, სადაც ვიყავი მომდევნო დაცემის შემდეგ „თავშეფარებული“… მე კი ხმას არ გცემდი და ჯიუტად ვდუმდი… ან კი რა მქონდა სათქმელი…
ამიტომაც… ჰო, სწორედ ამიტომ, ახლა მომიწევს, ყველაფერი თავიდან ვისწავლო, ღმერთო… თავიდან ვისწავლო სიარული, პირველი ნაბიჯების გადადგმა, აზრების სიტყვებად დალაგება და გამოთქმა ლოცვად… თავიდან უნდა ვისწავლო, როგორ მიყვარდეს, როგორ მწამდეს, როგორ მეიმედებოდეს…
ხელახლა უნდა შევიცნო შენი სამყარო, ღმერთო… თავიდან შევაბიჯო შენს სამყაროში, რადგან დამაუძლურა ცოდვამ და დამცა… გადამაჩვია შენი ბაღის ხეთა შორის სიარულს. შენთან საუბარს… და ახლა ვარ იმ საპყარივით, გზად რომ იჯდა და მოწყალებას ითხოვდა გამვლელ-გამომვლელთაგან…
ოღონდ მე მოწყალებას ღვთისაგან ვითხოვ… ველოდები, როდის ჩაივლის მაცხოვარი, რომ დავუძახო, ვუხმო და ვთხოვო, მოიღოს მოწყალება… ჩამჭიდოს ხელი და ყრმასავით თავიდან მასწავლოს სიარული. ხელახლა მასწავლოს თავისი სამყაროს აღქმა იმ ფერებად, რომელ ფერებადაც შექმნა და რომელსაც მე ახლა ვეღარ ვხედავ… რადგან ახლა მრუმეა ირგვლივ ყველაფერი… მასწავლე სიარული, ჩამჭიდე ხელი მკლავში… მიმიზიდე ადამიანური გრძნობის საკვრელებით, სიყვარულის ძაფებით… გადმოიხარე ჩემკენ და გამომკვებე… არ გამიმეტო და არ გადამაგდო, რადგან მხოლოდ შენში პოვებს შებრალებას ობოლი… (ოსია წინასწარმეტყველი 11:3-4, 8; 13:4).
