უკვე მეხუთე დღეა, დილით ჩვეულებრივ რეკავს მაღვიძარა, მაგრამ არსად არ ვარ წასასვლელი. მანძილი სამსახურამდე ისე შემცირდა, რომ ხელის ერთი გაწვდენა და ლეპტოპის ღილაკზე თითის დაჭერაც საკმარისია. არანაირი დილის ფეთება, თავისი „ჩქარა, ჩქარა“-ს ძახილით, არც დამწვარი ტოსტები, ფენითა და კბილის ჯაგრისით სირბილი ოთახიდან ოთახში, არანაირი სახლში მიბრუნება დარჩენილი გასაღებისა და საფულისათვის, არც ბავშვების ჩამორიგება სკოლა-ბაღში და მერე სამარშრუტო ტაქსიში ძილი, არანაირი საცობი, მით უმეტეს, მეტროში ჭყლეტა…
სამაგიეროდ, სააბაზანოს კართან რიგი ჩვეულებრივი რამ გახდა. ჭურჭელი უფრო ხშირადაა დასარეცხი. გაიზარდა ფრაზის: „დღეს რა ვჭამოთ?“ წარმოთქმის და ამ სავარძლიდან იმ სავარძელზე გადაჯდომის ოდენობა (მაინც, მრავალფეროვნებისთვის).
სამყარო თითქოს ერთ წერტილში გაიყინა. გარშემო გაურკვევლობა და შიშია. ადამიანები ცდილობენ, ცხოვრების ახალ რიტმს შეეგუონ.
5 დღის განმავლობაში დღეს პირველად „ვიმოგზაურე“ უბნის სუპერმარკეტში. სალაროსთან გრძელ რიგში მომიწია დგომა, ადამიანები ბევრ პროდუქტს ყიდულობენ, ალბათ, აღარ აპირებენ გარეთ გამოსვლას დიდი ხნით… აღარა და აღარ დამთავრდა ტერმინალის წკაპუნი. ჩემ უკან ორი ახალგაზრდა მამაკაცის საუბრის ხმა მესმის:
– რატომ ვართ, იცი, ამ დღეში? ადამიანებმა დაივიწყეს, რომ ღვთის შვილები არიან. გვეგონა, ყოვლისშემძლეები ვიყავით და აი, პატარა, უხილავი ბაქტერიის გამო ისიც არ ვიცით, ხვალ რა გველოდება.
ადამიანებმა მართლაც ბევრი რამ დავივიწყეთ. დავივიწყეთ, რომ ქმნილებები ვართ, რომ შემოქმედი არსებობს. მთელი ეს წლები გვეგონა, რომ ვქმნიდით, ვაგროვებდით, ვაშენებდით, მაგრამ არასდროს გვქონია დრო საფიქრელად, რომ ამავდროულად ვანგრევდით, ვაბინძურებდით, ვკლავდით და ვანადგურებდით სამყაროს მშვენიერებასა და მრავალფეროვნებას. დავივიწყეთ უმთავრესი, ურთიერთობა ღმერთთან, მისი მცნებები. უარი ვთქვით შემოქმედის ინსტრუქციაზე და თავად გამოვიგონეთ საკუთარი წესები. დღეს დასჯილი ბავშვებივით ვსხედვართ სახლში…
გამუდმებიით უდროობის მომჩივანი და ფიქრს გადაჩვეული თანამედროვე მსოფლიო ახლა საკუთარ სახლშია გამოკეტილი და იმდენი დრო აქვს საფიქრელად, რომ აღარ იცის, საიდან დაიწყოს…
ინტერნეტი სავსეა ზღვა ინფორმაციით, ნეგატივით, უიმედობით, უმომავლობით და „სქროლვაც“ მალე ხდება მოსაწყენი. ტელეფონს ვდებ და ვფიქრობ, თან თაროზე წაუკითხავ წიგნებს ვათვალიერებ. ალბათ, სენკევიჩის „ვიდრე ჰხვალ, უფალო?“-ს წავიკითხავ…
დაე, ვიფიქროთ, ვიფიქროთ და გამოვიყენოთ ეს დრო ჩვენი ქმედებებისა და მოტივების გასაანალიზებლად, ვიდრე ხვალინდელი დღე დადგებოდეს. დაე, დღეს ვიცხოვროთ, დღეს გვიყვარდეს, დღეს გავცემდეთ, დღეს ვიცინოდეთ, დღეს ვლოცულობდეთ… ჩვენ ხომ ასე ვართ მიჩვეულნი ხვალინდელი დღით ცხოვრებას, მომავლის დაგეგმვას, ცხოვრებას ჩანიშნული აქტივობების მიხედვით. ალბათ, ბედის ირონიაა, რომ ყველა დაგეგმილი ღონისძიება გადაიდო და ყველაფერი სათუო გახდა. ჩვენ ხომ თავს ვიტყუებდით, რომ შეგვეძლო საკუთარი ცხოვრების კონტროლი, მაშინ, როცა დადგა დღე და ყველა ჩვენი გეგმა უვადოდ გადაიდო… ჩვენ ხომ აგრერიგად ვუსმენდით გონებას და ვაჩუმებდით გულს. გულს, რომელშიც სიცარიელეა, სიცარიელე, რომლის შევსებაც არავის ძალუძს შემოქმედის გარდა, რადგან მას აქვს ჩვენი გულის გასაღები.
დღეს, როცა ჩვენი გულები ღაღადებს უფლის წინაშე და ყველას გვსურს, გვისმენდეს იგი, ახლა, ამ წამს… და ეს მაშინ, როცა მრავალმა ჩვენგანმა მასთან ურთიერთობა გაურკვეველი შემდგომისთვის გადადო…
დაე, მოგვიტევე, უფალო, ჩვენი შეცოდებანი და შეისმინე ჩვენი ლოცვები დღეს, რათა ვპოვოთ მადლი დროული შემწეობისათვის, ვიდრე ხვალინდელი დღე დადგებოდეს… ვიდრე ჰხვალ, უფალო…
