ეგვიპტეში დაბადებულთათვის უცხო იყო თავისუფლება.
იმდენად უცხო, რომ ვერ ჰგუობდნენ და ისევ მონობაში დაბრუნება ერჩივნათ.
ეგვიპტეში დაბადებულთათვის უცხო იყო დამოუკიდებლობა. ისინი კარნახით და ბრძანებით ცხოვრებას იყვნენ შეჩვეულნი.
მათ არ ჰქონდათ უნარი იმისა, რომ თავად განეგოთ საკუთარი ცხოვრება.
ეგვიპტეში დაბადებულთათვის საკმარისი იყო, საჭმელი და დასაძინებელი ადგილი ჰქონოდათ.
უკვე უდაბნოში მყოფნი გამუდმებით იმაზე წუწუნებდნენ, თუ რამდენი საჭმელი ჰქონდათ ეგვიპტეში.
მათ არ შეეძლოთ და არც იცოდნენ, როგორ შეიძლებოდა გალიის გარეთ ცხოვრება და ფრთების გაშლა.
მათ არც სურდათ, ესწავლათ ფრენა. მიწაზე ხოხვა ერჩივნათ ჰაერში აფრენას.
მონობაში დაბრუნება ერჩივნათ უდაბნოს მცხუნვარე თავისუფლებას.
აღთქმული მიწა არ იზიდავდათ მათ.
ეგვიპტის მიზიდულობა უფრო ძლიერი იყო.
ამიტომ დაიხოცნენ უდაბნოში ეგვიპტეში დაბადებულთა უფროსი თაობის წარმომადგენლები (მათგან მხოლოდ ორი შევიდა აღთქმულ მიწაზე).
მათ კი, ვინც უდაბნოში დაიბადნენ და გაიზარდნენ, ბავშვობიდან გაიგეს თავისუფლების გემო და ბრძოლით დაიმკვიდრეს აღთქმული მიწა.
ისწავლეს ფრენა. ისწავლეს დამოუკიდებლად ცხოვრება. ისწავლეს თავის-უფლობა.
„თავისუფლებისათვის გაგვათავისუფლა ქრისტემ. მაშ, იდექით და ნუღარ შეუდგებით მონობის უღელს.“
