რისთვის ლოცულობ? რას სთხოვ ღმერთს? რისთვის სთხოვ?
ვინ ან რა არის ჩვენთვის ღმერთი?
იქნებ ღმერთს ქვეცნობიერად „საშუალებად“ აღიქვამ შენი მიზნის ან მიზნების მისაღწევად?
ღმერთი არ არის „საშუალება“, ის მიზანია.
ნუთუ ამცირებ ღმერთს საკუთარ წარმოდგენაში?
ნუთუ აკნინებ მის სიდიადეს?
იქნებ ერთგვარ „კეთილ ჯადოქრად“ მიიჩნევ, რომელსაც შეუძლია, თავისი ჯოხი აიქნიოს და როგორც ზღაპარში ხდება, თვალის დახამხამებაში გარდაქმნას შენი ცხოვრება?
ღმერთი არ არის „საშუალება“, ის მიზანია.
იქნებ ღმერთი შენთვის „ხიდია“ შენი წარმატებისა და კეთილდღეობისკენ? ხიდი, რომელსაც გადაივლი და მისკენ აღარც მიიხედავ…
ღმერთი არ არის „საშუალება“. ის მიზანია.
ესწრაფე მას. ის დაისახე შენს მიზნად.
ნუ იქნება ღმერთი „საშუალება“ შენი ცხოვრებისეული მიზნის მისაღწევად… არამედ ღმერთი იყოს შენი მიზანი, ხოლო შენი სიცოცხლე – საშუალება მისი მიღწევისათვის…
„საოცარი ხარ, ღმერთო, შენს ტაძარში. ღმერთი ისრაელისა – ის აძლევს ძალასა და სიმაგრეს ხალხს; კურთხეულ არს ღმერთი!“
