ზოგჯერ მიფიქრია, რა იქნებოდა, ბაბუაწვერად რომ დავბადებულიყავი… ცივი ქარი დაუბერავდა, მე გავიფანტებოდი და ზეცისკენ გავფრინდებოდი, უფრო ახლოს ვიქნებოდი შენთან, ვიდრე მიწაზე.
ჩემს ოცნებებში ხან პეპელა ვარ, ხანაც – პატარა ჩიტი თუ ნებისმიერი ფრინველი და ვნატრობ, როგორმე, ფრენით მოვაღწიო შენამდე.
მენატრები, ისე, როგორც არასდროს…
ახლა მატარებელში ვზივარ. გვირაბში ბნელა, ხმაურია. ყურებზე ხელებს ვიჭერ. მეშინია, ხმაური მაშინებს… მინდა, სინათლე დავინახო; მინდა, ვაგონები გაჩერდეს; შეწყდეს ქაოსი; გავიქცე, გავაღწიო ამ უსასრულო გვირაბიდან, რომელშიც მარტო ვარ. ზეცა მინდა დავინახო, ერთი წამით მაინც შევეხო, ერთი წამით მაინც ვიყო იქ, შენთან ახლოს… იმიტომ, რომ ზეცაში ავად არავინ ხდება. მე კი ავად გავხდი და ძალიან, ძალიან მტკივა…
გახსოვს, როდესაც პირველად საავადმყოფოში შევედი, ყველა ექიმი შენ გგავდა თეთრი, გაწკრიალებული ხალათითა და ფითქინა ხელებით, მაგრამ თეთრი ხალათის შიგნით მათი სამოსი მუქი და დასვრილი იყო, შენ კი მთლიანად თეთრი ხარ, შენში პატარა სიბნელესაც კი ვერავინ ნახავს. არასდროს მომწონდა სიბნელე, ამიტომ ყველგან გეძებდი…
მათ ვერ მომარჩინეს. ისინი სუსტები არიან. ამბობენ, რომ გიშველიან, მაგრამ მათი სიტყვები ტკივილგამაყუჩებლებსა და აბებზეა დაყრდნობილი, ჩემი ლოცვა კი – შენს სიტყვებზე; რადგან შენ ამბობ და სიტყვები მაშინვე ცოცხლდება, ხორცს ისხამს; ისე, როგორც პატარა ყვავილი აპობს ასფალტს, იშლება და სურნელებით ავსებს გარემოს.
მენატრები, ისე, როგორც არასდროს…
მატარებელი არ ჩერდება, ისევ ხმაურია. უფალო იესო, გული დამეღალა, ადამიანებმა დარდი დამიტოვეს და წავიდნენ. მე ვბრაზობ მათზე. ისე, რომ ზოგჯერ სიძულვილით ვივსები და მინდა, ისევე ეტკინოთ, როგორც მე მატკინეს. მიფიქრია, რომ მათი ხელები ყველაფერს, ყველაფერს აფუჭებს, თავად ჩემს გულსაც…
იცი, კიდევ რატომ მინდა ზეცაში? იმიტომ, რომ ცა სუფთაა… სუფთაა, რადგან ადამიანის ხელები ვერ სწვდება მას… არა! არ გავბრაზდები! შენ დუმდი, როცა გტკიოდა. დუმდი და იდექი ისე მტკიცედ, როგორც ბუმბერაზი მთა. მეც სწორედ ამგვარი პატიება მინდა, რომ მასწავლო, უფალო იესო. ისეთი პატიება, როგორიც შენ იცი. ადამიანებმა უამრავი სასიკვდილო ჭრილობა და უდიდესი ტკივილი მოგაყენეს, მაგრამ შენ მაინც შესძახე: „აპატიე, მამაო, მათ!..“
მოდი და შენი სიმშვიდის ფერით შეღებე ჩემი გული, შენი სიყვარულის ფერით გამაფერადე, რომ განვიკურნო… რომ გვირაბიდან გავაღწიო… გაჩერდეს მატარებელი და ჩამოვიდე, სინათლისკენ გავიქცე, ზეცა დავინახო, ხმაური შეწყდეს…
ჯერ ისევ მატარებელში ვზივარ, მაგრამ მგონია, რომ გვერდით იესოც მომიჯდა, რადგან, ხმაურის მიუხედავად, მშვიდად ვარ, გავთბი, აღარ მცივა და მახსენდება სიტყვები, რომლებიც იესო ქრისტემ მაჩუქა: „ახლოს არის უფალი ყველა თავის მლოცველთან, ვინც მას მოუხმობს ჭეშმარიტებით.“ მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ კიდევ ისმის ხმაური, ჯერ კიდევ ელი სინათლეს, შენ იცი, რომ მარტო არ ხარ, რადგან დაუძახებ და შენთან მოვა, ყველაზე ერთგული მეგობარი, იესო, რომელიც არასოდეს, არასოდეს გავნებს. მხოლოდ მასთან ვარ სრულიად უსაფრთხოდ და მხოლოდ ისაა ყველაზე ძვირფასი ჩემთვის!..
